Kipjes nest - deel 2 : Krieltje en het ei dat niet van hout was

Uit de reeks : "Krieltjes nest" hier deel 2 :  Oh kijk nou!!!! eerst waren er 3 houten eieren, nu zijn het er 4? Wat is er gebeurt?

Kipjes nest - deel 2 : Krieltje en het ei dat niet van hout was

De drie houten eieren lagen keurig in Kipjes schone nest.

Kipje zat erbovenop alsof het de kostbaarste eieren van de hele wereld waren. Ze draaide ze voorzichtig met haar snavel, schikte wat stro en plofte daarna tevreden neer.

Iedere ochtend ging Krieltje even bij haar kijken.

"Goedemorgen, moedertje," zei ze dan.

Kipje zette haar borst trots vooruit.

De houten eieren hielpen goed. Kipje was niet meer verdrietig om het gesmolten chocoladepaaseitje en kon naar hartenlust oefenen met zitten, draaien en bezorgd kijken.

Vooral dat bezorgd kijken beheerste ze inmiddels uitstekend.

Op een ochtend kwam Krieltje opnieuw bij het nest. Kipje was even opgestaan om wat te drinken en een paar graantjes te eten.

Krieltje bleef staan.

Er lagen nog steeds drie houten eieren in het nest.

Maar daarnaast lag iets wat er gisteren nog niet had gelegen.

Een vierde ei.

Het zag er anders uit. Het was niet zo glad geschilderd als de houten eieren en het lag een beetje scheef tussen het stro.

Krieltje boog voorzichtig iets naar voren.

"Kipje?"

Kipje kwam onmiddellijk aanrennen.

"Tok?"

"Volgens mij ligt er iets nieuws in jouw nest."

Kipje duwde haar hoofd tussen Krieltje en het nest en keek.

Toen werd ze helemaal stil.

"Dat ei was er gisteren nog niet," zei Krieltje.

Kipje trok haar veren netjes recht.

"Misschien heb jij het neergelegd," zei ze.

"Ik leg geen eieren."

"Kluitje dan?"

"Die volgens mij ook niet."

Kipje bekeek ineens heel aandachtig een grassprietje naast haar poot.

Krieltje moest glimlachen. "Heb jij dat ei gelegd?"

Kipje kuchte.

"Misschien."

Op dat moment kwam Noa rustig over het tuinpad aanlopen. Ze ging naast Krieltje zitten en keek naar het vierde ei.

"Waar ben jij de laatste tijd eigenlijk geweest?" vroeg Krieltje aan Kipje.

Kipje keek naar links.

"Gewoon een stukje wandelen."

"Bij de tuin hiernaast?" vroeg Noa.

Kipje keek naar rechts.

"Misschien."

"Bij de tuin met die mooie haan?" vroeg Noa.

Kipje begon heel druk een veertje op haar vleugel schoon te maken.

"Dat doet er helemaal niet toe," mompelde ze.

Noa kneep haar ogen een beetje samen. Krieltje probeerde niet te lachen.

"Het is in ieder geval een echt kippenei," zei Krieltje. "Maar dat betekent nog niet meteen dat er ook een kuikentje in groeit. Daar moeten we rustig op wachten."

Kipje keek opnieuw naar het ei.

"Moet ik erop zitten?"

"Alleen als jij daar zelf aan toe bent. En je moet ook blijven eten, drinken en af en toe even naar buiten."

Kipje stapte het nest in. Heel voorzichtig ging ze boven de vier eieren staan. Ze draaide één rondje, daarna nog een half rondje en liet zich langzaam zakken.

Krak.

Kipje vloog geschrokken overeind.

Krieltje schrok ook, maar toen zag ze dat er alleen een droog takje onder het stro was gebroken.

Het echte ei was nog heel.

Kipje blies diep uit.

"Dat takje moet weg," zei ze streng.

Krieltje verwijderde het voorzichtig en legde wat schoon stro terug. Daarna zette ze vlak bij het nest een bakje water en wat voer neer, zodat Kipje niet ver hoefde te lopen.

In de dagen daarna verscheen er nog een echt ei. En daarna nóg eentje.

Krieltje keek iedere ochtend rustig vanaf een afstandje. Ze raakte de eieren zo weinig mogelijk aan en hield in haar tuinschrift bij wanneer ze waren verschenen.

Toen Kipje uiteindelijk stevig bleef zitten, haalde Krieltje de drie houten oefeneieren voorzichtig weg. In het nest lagen nu alleen nog de echte eieren.

Kipje keek even bezorgd.

"Kan ik dit wel?" vroeg ze.

Krieltje ging naast het nest zitten.

"Je hebt heel goed geoefend," zei ze. "Je houdt de eieren warm, je draait ze voorzichtig en je weet dat je tussendoor goed voor jezelf moet zorgen. Meer kun je nu niet doen."

"En wanneer weet ik of er kuikentjes komen?"

"Het duurt bij kippen ongeveer drie weken voordat een kuikentje uit het ei kan komen. We moeten dus geduld hebben."

Kipje zuchtte.

"Drie weken is lang."

"Vooral als je iedere vijf minuten gaat kijken," zei Noa.

Vanaf die dag werd het rond het nest extra rustig. Kerrie bleef op afstand. Francis en Camilia mochten alleen onder begeleiding in de buurt komen en Noa benoemde zichzelf tot hoofd van de nestbewaking.

Niemand had haar daarvoor gevraagd, maar dat maakte Noa niets uit.

Krieltje zette een klein bordje bij het paadje:

Hier wordt gebroed.
Graag zachtjes doen.

Kipje las het bordje en knikte tevreden.

Daarna schikte ze nog één keer het stro onder haar borst, sloot haar ogen en bleef heel stil zitten.

Krieltje keek naar het nest en voelde een kleine kriebel van spanning in haar buik.

Misschien bleven het gewoon eieren.

Maar misschien klonk er over een paar weken ineens een heel klein tikje.

Van binnenuit.