Krieltje en de schelp die terug naar huis wilde

Uit de Krieltjes zomerboekje reeks :  Kijk nou! Er zit een krab in deze schelp... maar het huisje is te klein... wat nu?

Uit de Krieltjes zomerboekje reeks :
Krieltje en de schelp die terug naar huis wilde  

Krieltje liep met blote voeten over het strand. Haar broekspijpen had ze opgerold en Kerrie liep naast haar met een natte snuit en zand aan zijn oren. Het was geen hete stranddag met parasols en drukte. Er waren wel mensen op het strand, maar Krieltje en Kerrie liepen een eindje verder, naar een rustiger stuk bij de vloedlijn. Daar hoorde je vooral de wind, de zee en het zachte gekraak van schelpjes onder je voeten. Kerrie snuffelde aan een hoopje aangespoeld zeewier. "Niet alles hoeft onderzocht te worden," zei Krieltje. Kerrie keek niet op. Dat betekende meestal: jawel. Even verderop zag Krieltje een mooie schelp liggen. Hij was lichtgrijs met bruine streepjes en had een prachtige spiraal, alsof iemand er heel voorzichtig een rond trappetje in had gedraaid. "O, die is mooi," zei Krieltje. Ze bukte en pakte de schelp op. Meteen hoorde ze een piepklein stemmetje. "Pardon." Krieltje verstijfde. Kerrie ook. Kerrie en Krieltje keken verbaasd naar de schelp. "Hoorde jij dat ook?" vroeg Krieltje aan Kerrie. Kerrie knikte. Samen keken ze weer naar de bijzondere schelp. "Pardon," zei het stemmetje opnieuw. "Zou u mij alstublieft niet meenemen?" Krieltje hield de schelp voorzichtig vlak bij haar oor. "Wie zegt dat?" Een klein roodbruin pootje kwam uit de schelp. Daarna nog één. Toen verschenen er twee oogjes op steeltjes. "Dat zeg ik," zei het diertje. "Ik woon hier." Krieltje ging meteen door haar knieën zitten. "O," zei ze zacht. "Sorry. Ik dacht dat je een lege schelp was." "Dat denken veel mensen," zei het diertje. "Daarom ben ik nogal nerveus." Kerrie deed een stap naar voren en stak zijn neus bijna tegen de schelp. "Rustig," zei Krieltje. Het diertje trok meteen half naar binnen. "Kerrie is lief," zei Krieltje snel. "Maar hij is soms een beetje groot van dichtbij." "Dat merkte ik," zei het diertje vanuit de schelp. Krieltje glimlachte. "Ben jij een heremietkreeftje?" "Ja," zei het diertje. "En dit is mijn huis. Nou ja… mijn huis tot ik een betere vind. Ik ben eigenlijk aan het verhuizen." "Verhuizen?" vroeg Krieltje. Het heremietkreeftje kwam weer een stukje naar buiten. "Ja. Mijn oude schelp werd te klein. Deze paste bijna goed, maar ik lag net even uit te rusten toen u mij optilde." Krieltje keek geschrokken naar de schelp in haar hand. "Dan moet je natuurlijk terug naar waar je was." "Graag," zei het heremietkreeftje. "Ik heb namelijk nog een afspraak met een grotere schelp." Kerrie kwispelde. "Niet helpen met je bek," zei Krieltje meteen. Kerrie ging zitten alsof hij dat zelf ook al had besloten. Voorzichtig zette Krieltje de schelp terug op het natte zand, dicht bij de vloedlijn. Het water kwam rustig aanrollen, raakte de schelp heel even aan en trok zich weer terug. Het heremietkreeftje kwam een stukje verder uit zijn schelp. Hij was klein. Veel kleiner dan zijn stem klonk. Zijn pootjes bewogen snel over het zand, maar zijn zachte achterlijf bleef veilig in zijn oude huisje zitten. "Daar," zei hij ineens. Een stukje verderop lag een grotere schelp. Krieltje en Kerrie bleven stil staan kijken. Het heremietkreeftje liep naar de grotere schelp, tikte er met één pootje tegen en keek naar binnen. "Netjes," mompelde hij. "Ruim. Beetje tocht bij de ingang, maar daar valt mee te leven." Daarna gebeurde er iets heel grappigs. Het heremietkreeftje schoof voorzichtig uit zijn oude schelp en floepte razendsnel in de nieuwe. Kerrie sprong achteruit van verbazing. "Waf!" Het heremietkreeftje draaide zich om in zijn nieuwe huis. "Wat vindt u?" vroeg hij. Krieltje keek ernstig, alsof ze een huis keurde. "Mooie maat," zei ze. "Goede kleur. En je kunt er prima mee over het zand." "Dat dacht ik ook," zei het heremietkreeftje trots. Kerrie snuffelde voorzichtig aan de oude lege schelp. "Die is nu wel leeg," zei Krieltje. Het heremietkreeftje keek naar de oude schelp. "Die mag blijven liggen," zei hij. "Misschien zoekt iemand anders straks een kleiner huis." Krieltje knikte. "Dat is eigenlijk heel aardig." "Op het strand verhuist iedereen een beetje door elkaar," zei het heremietkreeftje. "Je moet elkaar wat ruimte geven." Krieltje keek naar de schelpen, het natte zand en de zee die steeds kwam en ging. "Dat vind ik een mooie regel," zei ze. Kerrie blafte zacht, alsof hij het ermee eens was. Samen liepen Krieltje en Kerrie een stukje verder langs de vloedlijn. Krieltje raapte geen schelpen meer op zonder eerst heel goed te kijken. Bij elke mooie schelp bukte ze even. "Hallo?" fluisterde ze dan. Meestal zei niemand iets. Maar één keer hoorde ze heel zacht: "Bezet." Krieltje grinnikte. Kerrie keek verbaasd naar het zand. Aan het eind van de wandeling keek Krieltje nog één keer om. Het heremietkreeftje liep langzaam richting zee, in zijn nieuwe schelp. Het huisje wiebelde een beetje. Maar het paste. En soms was dat precies genoeg.