Krieltje en poes Tux die dacht dat ze op water kon lopen
Oh nee... buurpoes Tux loopt zo de vijver in!!! Ze had niet gezien dat er onder het kroos water zat.. als dat maar goed gaat...
Krieltje en poes Tux die dacht dat ze op water kon lopen
Krieltje was even in haar eigen tuin bezig. Niet de moestuin, niet de volkstuin maar het achtertuintje bij haar zelf. Zij heeft daar ook een vijvertje. Geen visjes want dat vindt zij zielig in zo'n klein watertje. Maar leuke waterplantjes en plekjes voor de kikkers om te verstoppen en zo. Het vijvertje zat nu vol met kroos. Dat zijn van die kleine felgroene waterplantjes die bovenop het water drijven. Vaak in stilstaand of langzaam stromend water, zoals vijvers bijvoorbeeld. Je ziet meestal geen water meer maar alleen maar een tapijt van groene blaadjes. Zo ook op haar vijvertje. De poes van de buurt kwam aanlopen. Super leuk beestje. Oudje en komt ook uit het dierenasiel. Net als al haar katten en Kerrie. Krieltje noemde haar Tux, omdat ze zwart-wit was. Tux is ook de naam van een grappige pinguïn die bij computers hoort. Dat vond Krieltje wel passen. Maar eigenlijk hoefde niemand dat precies te snappen. Tux klonk gewoon leuk. Tux is een schatje en loopt vaak de buurt rond. Iedereen kent haar. De eigenaar moet wel heel lief zijn want zij heeft heel vaak een halsbandje met een leuk bloemetje of zo. en ze kijkt heel trots als ze met een nieuw bandje weer langs loopt. Gelukkig zitten de bandjes zo los dat ze geen kwaad kunnen. Het enige is dat ze ze vaak kwijt raakt. Maar beter los dan strak en dat ze ergens achter blijft haken. Tux vindt halsbandjes leuk. Ze is een echt dametje dat pronkt met haar mooie bandje. "Hoi Tux," zei Krieltje. "Ik zie dat je weer een mooi halsbandje om hebt? Staat je leuk!" Tux liep deze keer met een fluweel rood halsbandje om en een mooie grote rode bloem met een geel hartje erop. Ze keek pronkend schuin omhoog en liep recht op de vijver af. "Kijk uit!" riep Krieltje… Maar het was al te laat. Tux had niet gezien dat het een vijver was. Ze dacht dat het een deken van plantjes was op het zand en liep dus niets vermoedend het kroos op om vervolgens erdoor te zakken. Ze krabbelde spetterend naar de kant en Krieltje hielp haar de vijver uit. "Och lieverd," zei Krieltje. "je bent nu helemaal nat en zit onder de kroos". Tux stond als een verzopen dametje met allemaal blaadjes op haar vacht zielig te kijken. Ook haar mooie halsbandje met bloem wat helemaal nat geworden en hing naar beneden. Al pratende tilde Krieltje haar op en zei "Kom maar even mee lieve Tux. Ik zorg wel weer dat je als een mooi dametje de buurt af kunt struinen". Krieltje nam haar mee naar huis. In de keuken zette ze haar op de grond. "Zo," zei Krieltje "nu eerst even je mooie halsbandje af en dan gaan we jou eerst afdrogen met een handdoek. Dan maken we jouw mooie halsbandje droog en kun je het weer dragen." Krieltje haalde het halsbandje af en legde het op het aanrecht. Tux stond bibberend op de grond. Krieltje pakte snel een paar zachte handdoekjes uit de keukenkast en ging naast Tux zitten. Heel langzaam en al pratende maakte ze Tux droog. Onder haar buik, haar pootjes, haar voetjes, haar ruggetje en haar kopje en niet te vergeten haar staartje. Ze stond op en maakte haar halsbandje schoon en wikkelde het bandje in een klein droog handdoekje zodat het kon drogen. Ze pakte een schaaltje en wat eten voor haar. En zette het op de grond. "Zo," zei Krieltje. "Eet eerst maar eens wat. Je zult wel erg geschrokken zijn. Eigenlijk mag het niet omdat je thuis moet eten, maar dit zal je baasje niet erg vinden denk ik". Tux liep een beetje twijfelend naar het bakje en keek zo nu en dan Krieltje vragend aan. "Ja lieverd, dat is voor jou… ga maar lekker eten" zie Krieltje en ze wees naar het bakje terwijl ze Tux liefdevol aan keek. Tux begon langzaam te eten en vond het wel lekker. Ze kwam een beetje bij van de schrik. Krieltje ging op de grond zitten tegen de keukenkastjes aan en wachtte tot ze uitgegeten was. Naast haar had ze het droge halsbandje liggen voor straks. Toen Tux het op had toen liet Krieltje haar het halsbandje zien en Tux kwam vrolijk naar haar toe lopen. "Kom maar even op schoot zitten," zei Krieltje. "Dan kan ik je beter het halsbandje om doen" en ze tikte met haar hand op haar schoot. Tux kroop op haar schoot en zat met haar hoofd omhoog al klaar voor haar mooie halsbandje. Krieltje deed het haar om alsof zij een diamanten ketting bij een prinses om deed. "Zo… die zit" zei Krieltje. "Je bent weer een mooie dame". Tux keek weer trots naar Krieltje en ze ging even liggen op haar schoot. Zij was zo moe geworden van dit avontuur. Zij moest even slapen. En op schoot bij Krieltje was toch de beste plek om veilig even de ogen dicht te doen. Krieltje aaide haar zacht en zei "is goed meisje, ga maar even slapen. Ik ga nergens heen". Ondertussen kwamen Kerrie, Francis en Camilia even om de deurpost heen kijken. Krieltje legde haar wijsvinger tegen haar lippen en zei heel zachtjes "stttt… ze slaapt". Alle 3 gingen ze zitten en keken ze naar Krieltje met Tux op haar schoot. Later die middag liep Tux weer parmantig door de buurt heen en Krieltje had stiekem een heel klein briefje in het halsbandje gestopt voor de eigenaar. Waarin ze vertelde wat er gebeurt was. Ook had ze een soort klein hekje gemaakt van stokjes en wol wat ze nog over had van het breien van een trui. Zo zou geen enkel dier meer denken dat het kroos een groen tapijtje was waar je zomaar overheen kon lopen. De volgende dag lag er een briefje in de brievenbus, met een reepje chocolade erbij. Het was van het baasje van Tux. Eigenlijk heette de poes Brenda, stond er. Maar daar reageerde ze bijna nooit op. Tux vond ze blijkbaar veel beter passen bij een zwart-witte dame met een bloem aan haar halsband. Naar die naam luisterde ze wél. Dus vanaf die dag mocht ze ook echt Tux heten